سابقه و هدف: یکی از عوارض استفاده از مواد سفید کننده اسیدی دندان امکان ایجاد تغییرات مخرب در ساختار نسوج دندانی به دنبال ایجاد تغییراتی در pH محیط دهان از جمله بزاق است. این نگرانی در مورد مواد سفید کننده OTC با pH اسیدی که ممکن است بدون نظارت دندانپزشک مورد استفاده قرار گیرند، بیشتر است. با توجه به روند رو به افزایش تقاضای بیماران جهت درمان سفیدکردن دندانها، ارزیابی این تغییرات از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در این تحقیق اثر نوار سفید کننده دندان هیدروژن پر اکساید بر pH بزاق دانشجویان دندانپزشکی در شرایط Invivo بررسی شد.مواد و روش ها: این تحقیق به کارآزمایی بالینی و بر روی 20 دانشجوی دندانپزشکی پس از اخذ موافقت کتبی انجام شد. ابتدا pH بزاق در حالت عدم تحریک توسط کیت سنجش بزاق (GC, USA, saliva-check) اندازه گیری شد. سپس نوار سفیدکننده (crest advanced vivid white strip, USA) حاوی هیدروژن پراکساید 9.5 درصد بر روی شش دندان قدامی فک بالا به مدت 14 روز وروزی 30 دقیقه طبق دستور کارخانه استفاده شد. طی قرارگیری نوارها در دهان در روزهای اول، هفتم و چهاردهم pH بزاق در 10، 20 و 30 دقیقه پس از شروع درمان و 30 دقیقه پس از اتمام درمان اندازه گیری شد. آنالیز آماری با تست های Friedman و kruskal-wallis انجام شد.یافته ها: pH بزاق در هر سه روز مورد بررسی تا 10 دقیقه پس از شروع درمان نسبت به قبل از شروع درمان کاهش یافت. (p<0.2) pH بزاق درهر سه روز مورد بررسی پس از 30 تا 60 دقیقه به میزان اولیه رسید. همچنین pH بزاق در پایان دوره درمان نسبت به قبل از شروع درمان تفاوت معناداری نشان نداد. (p>0.05).نتیجه گیری: به نظر می رسد که نوارها ی سفید کننده هیدروژن پراکساید با غلظت 9.5 درصد تاثیری بر pH بزاق ندارد.

زمینه و هدف: سمان گلاس آینـومر Fuji IX دارای خاصیت بانـد به دندان و اثر ضد پـوسیدگی است که به نظر می رسد با ایجاد Crosslink های یونی بتواند سیل مناسبی بین دندان و ترمیم ایجاد نماید. از طرف دیگر، درمان سفید کردن دندان می تواند سیل ترمیمهارا تحت تاثیر قرار داده و منجر به نشت باکتری و مایعات به ساختارهای ترمیم شده گردد، هدف از این مطالعه، مقایسه اثر هیدروژن پراکسید 35% بر میزان ریزنشت حفرات Cl V ترمیم شده با گلاس آینومر Fuji IX می باشد.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی، چهل دندان پرمولر و مولر سالم انسانی انتخاب و حفرات Cl V استاندارد در آنها تراش داده شد. ترمیم حفرات در دو گروه با سمان Fuji IX انجام گردید و دندانهای گروه مورد به مدت پنج روز متوالی (هر روز سی دقیقه در سه نوبت) در تماس با هیدروژن پراکسید 35% قرار گرفته و دندانهای شاهد در سرم فیزیولوژی نگهداری شدند. نمونه ها بعد از قرار گرفتن در چرخه های حرارتی و رنگ آمیزی با فوشین، مهر و موم شده و بعد از برش، میزان نفوذ رنگ در آنها اندازه گیری شد. رتبه های ریزنشت در گروهها با آزمونهای Mann-Whitney U  و Friedman مقایسه شدند.یافته ها: آنالیز آماری بین گروههای مورد مطالعه نشان داد که میانگین و میانه ریزنشت در مجموع چهار ناحیه در دندانهای گروه شاهد برابر 1.588 و 1.625 و در نمونه های اکسپوز شده به هیدروژن پراکسید برابر 1.913 و 2.25 می باشد. هیچ تفاوت آماری معنی داری بین دو گروه از این جهت دیده نشد. ریزنشت دندانهای مورد در ناحیه مزیال بیش از ناحیه شاهد بود (P<0.04) ولی هیچ تفاوت آماری معنی داری بین دو گروه دیده نشد.نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد استفاده از سمان گلاس آینومر Fuji IX در ترمیم حفرات Cl V به دنبال درمان سفید کردن با هیدروژن پراکسید 35% منجر به کاهش ریزنشت تا حد گروه شاهد گردید.

مقدمه و هدف: خشونت سطحی ازجمله خصوصیاتی است که زیبایی، بهداشت،گیر پلاک و سلامت لثه مجاور ترمیم کامپوزیتی را تحت تاثیر قرار می دهد. بسیاری از افراد جهت زیبا سازی دندانها از مواد سفیدکننده مختلف استفاده میکنندکه ممکن است سبب تغییر در فاکتور مهم خشونت سطحی شود. این مطالعه به منظور مقایسه خشونت سطحی کامپوزیت های دندانی با پایه سیلوران و متاکریلات پس از سفیدکردن دندان ها صورت گرفت.روش کار: در این مطالعه تجربی آزمایشگاهی 48 نمونه از انواع مختلف رزین کامپوزیت ها به شکل دیسک تهیه شدند و به 4 گروه 12 تایی P90، Z350XT، Z250XT و Z250 تقسیم گردیدند. جهت تعیین خشونت سطحی، اندازه گیری پروفایل سطحی اولیه نمونه ها با استفاده از دستگاه پروفایلومتر انجام شد. نمونه های هر گروه تحت رژیم سفید کردن در مطب با هیدروژن پراکساید 35 درصد در سه جلسه 45 دقیقه ای به فاصله یک هفته از هم، قرار گرفتند و سپس پروفایل سطحی ثانویه هرنمونه اندازه گیری شد. داده های بدست آمده توسط نرم افزارSPSS نسخه 16 و با استفاده از آزمون های کولموگروف اسمیرنوف، واریانس یک سویه، توکی و t زوجی در سطح معنی داری 0.05 مورد آنالیز آماری قرار گرفتند.نتایج: خشونت سطحی بعد از سفید کردن در کامپوزیت های P90 با Z350XT و Z350XT باZ250 اختلاف معنی داری دارد (P<0.05) .همچنین خشونت سطحی در تمامی گروه ها قبل و بعد از سفید کردن اختلاف معنی داری دارد (P<0.05).نتیجه نهایی: استفاده ازهیدروژن پراکساید 35 درصد، سبب افزایش معنی دار خشونت سطحی درکامپوزیت های P90، Z250، Z250XT و Z350XTمی شود.

سابقه و هدف: روش های تمیز و ضدعفونی کردن دنچرهای کامل شامل مسواک زدن مکانیکی، استفاده از ابزارآلات اولتراسونیک و میکرو موج ها در ترکیب با تمیزکننده های شیمیایی است. در مطالعه حاضر تاثیر نسبت های مختلف سرکه و پراکساید هیدروژن بر تغییرات رنگ رزین آکریلی گرما سخت بررسی شد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی 40 نمونه با ابعاد 3×20×20 میلی متر تهیه شد. نمونه ها به 4 گروه تقسیم شدند. در گروه کنترل و ترکیب دو نوع ماده هیدروژن پراکساید و سرکه با نسبت 1: 1، 3: 1 و 3: 1 ترکیب شدند. نمونه ها به مدت 8 ساعت در روز برای یک ماه در محلول ضدعفونی غوطه ور شدند. نمونه ها تحت اسپکتروفوتومتری قرار گرفتند تا خصوصیات رنگی هرکدام از آن ها بر اساس متغیرهای رنگی a و b و L بررسی شوند. سپس تغییرات رنگی هر نمونه با استفاده از پارامترهای Δ, E00 و Δ, WID محاسبه شدند. داده ها با استفاده از آزمون های آنووا و توکی HSD در سطح معنی داری 5 درصد تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها: میانگین و انحراف معیار پارامتر Δ, E00 در گروه سرکه و هیدروژن پراکساید با نسبت 3 به 1، 1 به 1 و 1 به 3 و کنترل به ترتیب 0. 1±, 0. 75، 0. 2±,0. 5، 0. 2±, 1. 57 و 0. 1±,0. 03 بود. میانگین و انحراف معیار پارامتر Δ, WID در گروه سرکه و هیدروژن پراکساید با نسبت 3 به 1، 1 به 1 و 1 به 3 و کنترل به ترتیب 0. 96±, 0. 7، 0. 12±, 0. 48، 0. 47±, 1. 51 و 0. 07±, 0. 09بود. نتیجه گیری: بیشترین میزان تغییر رنگ و سفید شدن رنگ رزین بیس دنچر در گروه هیدروژن پراکساید به سرکه 3 به 1 اتفاق افتاد که از نظر آماری تفاوت قابل ملاحظه ای (P<0. 001) با سایر گروه های مطالعه داشت و بیشتر از آستانه perceptibility بود.

مقدمه: حساسیت دندانی، یکی از رایج ترین عوارض درمان های بلیچینگ می باشد. عوامل حساسیت زدای مختلفی برای تسکین علائم به کار برده شده اند. اخیرا استفاده از نانوبیومتریال ها برای انسداد توبول های عاجی جهت درمان حساسیت ها مورد توجه قرار گرفته است. هدف از مطالعه کنونی بررسی اثر هیدروژن پراکساید 40% با و بدون نانوهیدروکسی آپاتیت و نانوبیواکتیوگلاس بر انسداد توبول های عاجی سطحی بود. مواد و روش ها: با حذف مینای سرویکالی 60 دندان پرمولر سالم، سطح صاف عاج ایجاد شد. نمونه ها با ابعاد یکسان تهیه و بطور تصادفی در سه گروه مساوی تقسیم گردید. گروه 1: ماده بلیچینگ هیدروژن پراکساید40%، گروه 2: ترکیب ماده بلیچینگ و نانوهیدروکسی آپاتیت2% وزنی، گروه3: ترکیب ماده بلیچینگ و نانوبیواکتیوگلاس7/5% وزنی. بلیچینگبه صورت سه دوره زمانی 15دقیقه ای در دو جلسه با فاصله یک هفته انجام شد. بررسی انسداد توبولهای عاجی با استفاده از تصاویر SEM و امتیازدهی بر اساس شاخص Hullsmannصورت گرفت. بررسی داده ها بوسیله آزمون کروسکال-والیس و آزمون مقایسه های چندگانه دان انجام شد. سطح معنی داری 05/0 در نظر گرفته شد. یافته ها: برخلاف گروه 1، در گروه 2 و 3 انسداد توبول های عاجی رخ داد. اما تفاوت معنی داری در بسته شدن توبول های عاجی بین گروه های 2 و 3 وجود نداشت. اما گروه 1 با هر دو گروه 2 و 3 تفاوت معنی داری داشت. (001/0P<) نتیجه گیری: افزودن نانوهیدروکسی آپاتیت و نانوبیواکتیوگلاس به هیدروژن پراکساید سبب انسداد توبول های عاجی پس از بلیچینگ شده و می تواند درمان موفقی جهت کاهش حساسیت های پس از بلیچینگ با هیدروژن پراکساید باشد.

مقدمه: سفید کردن در مطب یکی از درمان های رایج و محافظه کارانه برای درمان دندان های تغییر رنگ یافته است. به دلیل افزایش زمان ماندگاری، اکثر ژل های حاوی مواد سفیدکننده دندان دارای pH تقریبا 2 هستند که این pH زیر حد بحرانی دمینرالیزاسیون مینا است. هدف از مطالعه حاضر بررسی کلینیکی تغییر pH ماده bleaching در بهبود رنگ دندان های تغییر رنگ یافته می باشد.روش بررسی: این مطالعه کلینیکی بر روی 36 نفر از بیماران داوطلب مراجعه کننده جهت bleaching انجام شد. مراجعین بصورت تصادفی به سه گروه مساوی تقسیم شدند. بیماران تحت یک جلسه درمان (FGM، Brazil) Officebleaching با هیدروژن پراکساید 35% با pH 8 و 10 قرار گرفتند و در گروه کنترل، 6.4 pH بود. برای تغییر pH ماده بلیچینگ، از محلول2.5 NaOH مولار استفاده شد. ارزیابی رنگ در 2 سانترال ماگزیلای بیماران با دستگاه Easy Shade (vita، Germany) قبل، بلافاصله و یک هفته پس از انجام بلیچینگ انجام شد. سپس DE برای هر دندان با توجه به معیارهای a، b و l محاسبه شد. داده ها با بسته نرم افزاری SPSS20 و آزمون های آماری ANOVA دو طرفه و مقایسه چندگانه Tukey بررسی شدند.نتایج: تغییر رنگ قبل و بعد از بلیچینگ در هر گروه تفاوت معنی داری داشت (p-value<0.05) ولی بین گروه های مختلف pH، تفاوت آماری قابل ملاحظه ای مشاهده نشد.نتیجه گیری: با توجه به محدودیت های این مطالعه، به نظر می رسد اثر مشابهی در بهبود رنگ دندان در سه گروه وجود دارد، بنابراین بهتر است جهت جلوگیری از تخریب مینای دندان، از pH های بالاتر از حد بحرانی دمینرالیزاسیون استفاده شود.

مقدمه: بلیچنگ دندان به عنوان درمان زیبایی برای دندانهای تغییر رنگ یافته شناخته شده است. با این حال، ممکن است به بافت های پریودنتال آسیب برساند. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر بلیچینگ دندانی بین کارباماید پراکساید 15% و 20% بر سلامت پریودنتال بود. مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی در 45 داوطلب سالم 40-20 ساله، نیازمند به بلیچینگ دندان، انجام شد. افراد بر اساس عوامل درمانی شامل کارباماید پراکساید 15% (CP15)، کارباماید پراکساید 20% (CP20) و پلاسبو (P) به سه گروه 15 تایی تقسیم شدند. پس از تجویز عامل ها به مدت هشت ساعت برای شش شب، شاخص پلاک (PI)، شاخص لثه (GI) و خونریزی ناشی از پروبینگ (BOP) در چهار نقطه زمانی (ابتدا، روزهای 7، 9 و 21 پس از بلیچینگ) مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده ها توسط SPSS 18 با استفاده از ANOVA و آزمونهای T جفتی، مجذور کای و فریدمن تجزیه و تحلیل شدند(05/0>P). نتایج: از نظر PI، GI یا BOP، اختلاف معنی داری بین سه گروه در هر نقطه زمانی وجود نداشت(05/0< P). طی دوره مطالعه، PI، GI یا BOP تغییرات اندک و عموما غیر قابل توجهی را نشان دادند. نتیجه گیری: طبق این یافته ها، بلیچینگ با کارباماید پراکساید 15% و 20% اثرات نامطلوبی بر سلامت پریودنتال ندارد.

کمپلکس شیف باز اکسووانادیم ((IV، N و -N’ بیس (5-[تری فنیل فسفونیوم کلراید)-متیل-سالیسیدین نفتال دی آمین)] سنتز و شناسایی شد و روی سدیم مونتموریلونیت به عنوان کاتالیزور هتروژن تثبیت شد. کمپلکس شیف باز خالص و نمونه تثبیت شده آن بوسیله اسپکتروسکوپی پراش اشعهX ،IR ، DRS و اسپکتروسکوپی جذب اتمی شناسایی شدند. داده های DRS و IR نمونه شیف باز تثبیت شده نشان می دهد که کمپلکس بصورت فیزیکی داخل سدیم مونتموریلونیت قرار گرفته است. کاتالیزور هتروژن جدید رفتار کاتالیزوری عالی در فرایند اپوکسایش اولفینها با استفاده از ترشیو- بوتیل هیدروژن پراکساید در حلال استونیتریل نشان میدهد. در این گزارش کمپلکس تثبیت شده وانادیل با گزینش پذیری 100% و درصد تبدیل اپوکسایش 91% و 90% را برای سیکلواکتن و سیکلو هگزن به ترتیب نشان می دهد. همچنین کمپلکس تثبیت شده شیف باز وانادیل (IV) درصد تبدیل بالاتری از اپوکسایش اولفینها را نسبت به کمپلکس شیف باز وانادیل (IV) خالص نشان میدهد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.

مقدمه رادیکال های آزاد در زمان پیری و بیماری افزایش می یابند، لذا هدف این پژوهش بررسی اثر تمرین و ویتامین دی بر بیان ژن استیوکلسین و آلکالین فسفاتاز بافت استخوان موش های مسموم شده با پراکساید هیدروژن بود. روش بررسی در این کارآزمایی تجربی 36 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار به طور تصادفی به شش گروه شش سری 1) کنترل؛ 2)پراکسایدهیدروژن؛ 3)پراکسایدهیدروژن + ویتامین دی؛ 4) پراکسایدهیدروژن + تمرین؛ 5) پراکسایدهیدروژن + تمرین و ویتامین دی و 6) شم تقسیم شدند. در مدت هشت هفته گروه های 2، 3، 4 و 5 روزانه پراکسایدهیدروژن با دوز یک mmol/kg را در روزهای زوج، گروه های 3 و 5 روزانه gram/kgµ 5/0 ویتامین دی و گروه شم حلال ویتامین دی را به صورت درون صفاقی دریافت نمودند. گروه های 4 و 5 سه جلسه در هفته تمرینات هوازی انجام دادند. بیان ژن استیوکلسین و آلکالین فسفاتاز به روش PCR اندازه گیری و با استفاده از آزمون های t مستقل و آنالیز واریانس دو طرفه با آزمون تعقیبی بن فرونی و نرم افزارversion 16 SPSS تحلیل شدند (0/05≥ p). نتایج اثر تعاملی تمرین و ویتامین دی بر افزایش آلکالین فسفاتاز و استیوکلسین معنادار بود (0/05≥ p)؛ تمرین سبب افزایش آلکالین فسفاتاز و استیوکلسین شد (0/05≥ p)؛ ویتامین دی نیز با افزایش آلکالین فسفاتاز و استیوکلسین همراه بود (0/0001=p). بیشترین اثر بر افزایش آلکالین فسفاتاز و استیوکلسین به ترتیب در گروه 5 و 3 مشاهده شد (0/001=p). نتیجه گیری تمرین و ویتامین دی تاثیر مثبتی بر بافت استخوان داشتند، به گونه ای که حتی اثر سیستمی پراکسایدهیدروژن نیز نتوانست نتایج این اثر سازنده را تغییر دهد.